چرا بازسازی دایناسورها دشوار است؟
در مورد بازسازی دایناسورها، برخی افراد فکر میکنند ساده است - فقط استخوانها را کنار هم قرار میدهند، عضلات و پوست را بر اساس استخوانها پر میکنند، و تمام. برخی حتی معتقدند که این فقط سرهمبندی دانشمندان است.
با این حال، هر دوی این ادعاها نادرست هستند زیرا بازسازی دایناسورها یک رشته بسیار پیچیده در دیرینهشناسی است. از آنجایی که این یک تلاش علمی است، باید مبتنی بر شواهد و استدلال باشد. با این حال، غیرقابل انکار است که بازسازی کامل دایناسورها به شکلی که در ابتدا بودند بسیار دشوار است؛ آنچه ما به دست میآوریم فقط یک تقریب است.

I. تصورات غلط در مورد دایناسورها
دایناسورها تقریباً ۶۵ میلیون سال پیش منقرض شدند و تنها تعداد کمی از دایناسورهای کوچک و پردار به پرندگان تکامل یافتند و تا به امروز زنده ماندهاند. علاوه بر این، از آنجایی که پرندگان نیز در مدت زمان طولانی تکامل یافتهاند، سهم آنها در بازسازی دایناسورها بسیار محدود است.
علاوه بر این، دایناسورهایی که در حال حاضر کشف میکنیم به شکل فسیل هستند. تشکیل فسیلها بسیار دقیق است - آنها باید بلافاصله قبل یا بعد از مرگ در رسوبات دفن شوند تا از جمعآوری آنها جلوگیری شود و سپس طی یک دوره طولانی، رسوبات به سنگ رسوبی تبدیل میشوند و در نهایت استخوانهای حیوان را به سنگ تبدیل میکنند تا فسیل تشکیل دهند.
پس از فسیل شدن، برای اینکه توسط انسان کشف شوند، باید تحت تأثیر بالاآمدگی تکتونیکی قرار گیرند. در طول این فرآیند، فسیلهای دستنخورده حیوانات اغلب به دلیل حرکات تکتونیکی میشکنند یا از هم جدا میشوند. در نتیجه، فسیلهای یافت شده معمولاً جزئی هستند، به خصوص برای حیوانات بزرگتر مانند دایناسورها، و یافتن فسیلهای کامل را حتی دشوارتر میکند.
به همین دلیل، کار بازسازی دایناسور مستعد خطا است. در زیر نمونههایی از دو دایناسور شناخته شده و خطاهایی که در طول بازسازی آنها رخ داده است، آورده شده است.

تیرانوسوروس رکس
تیرانوسوروس رکس یا تی. رکس، یکی از شناختهشدهترین دایناسورها است که به سرده تیرانوسوروس از خانواده تیرانوسوریدها تعلق دارد. فسیلهای آن برای اولین بار در سال ۱۸۹۲ کشف شدند و در ابتدا تنها از دو مهره تشکیل شده بودند. بدیهی است که بازسازی ظاهر تی. رکس تنها بر اساس دو مهره غیرواقعی بود. متعاقباً، با کشف فسیلهای بیشتر تی. رکس، تلاشهای بازسازی پیشرفت کرد.
تا اواسط قرن بیستم، با کشف بیش از ۱۰ نمونه فسیل تی-رکس، دانشمندان برای اولین بار ظاهر آن را بازسازی کردند. این دایناسور به عنوان یک دایناسور گوشتخوار بزرگ به تصویر کشیده شد که قادر به راه رفتن عمودی با دم کشیده روی زمین بود، وضعیتی که به آن «ایستایی سهپا» گفته میشود.
با این حال، این تصویرسازی بعداً با کشف یک فسیل کاملتر از تی. رکس به نام «سو» (FMNH PR2081) به چالش کشیده شد. این فسیل که بسیار کاملتر از فسیلهای قبلی بود، طول بدنش تقریباً ۱۲.۸ متر بود. دانشمندان با مدلسازی این فسیل دریافتند که اگر تی. رکس به صورت ایستاده راه میرفت، پاهای عقبیاش وزن بدنش را تحمل نمیکردند. علاوه بر این، حفظ چنین طرز راه رفتنی برای تی. رکس با چنین جثهای باعث دررفتگی در لگن، سر و ستون فقرات میشد. از همه مهمتر، ایستادن در چنین ارتفاعی، او را مستعد واژگون شدن هنگام شکار طعمههای کوچکتر میکرد.
تا سال ۱۹۷۰، دانشمندان دوباره از کامپیوترها برای مدلسازی آناتومی تی. رکس استفاده کردند و دریافتند که برای اینکه تی. رکس بتواند بدون آسیب مفصلی، کارآمدتر بدود و راه برود، باید با زمین موازی باشد، به این معنی که هم دم و هم سر آن به صورت افقی با زمین همتراز باشند. این تصویر به طور گسترده توسط دیرینهشناسان پذیرفته شد و امروزه، ما تی. رکس را به عنوان یک دایناسور دوپا که با بدن تقریباً موازی با زمین راه میرفت، میشناسیم.

اسپینوسوروس
اسپینوسوروس به دو گونه از دایناسورها در خانواده اسپینوسوریدا اشاره دارد: اسپینوسوروس اجیپتیاک و اسپینوسوروس ماروکانوس، که اولی بسیار بزرگتر از دومی است. بر اساس فسیلهای کشفشده در حال حاضر، اسپینوسوروس احتمالاً بزرگترین دایناسور گوشتخوار دوران دایناسورها است و بزرگترین نمونه آن فسیلی با شماره MSNM V4047 است که به طول ۱۶ تا ۱۸ متر و وزن تقریبی ۷ تا ۹ تن میرسد.
در ابتدا تصور میشد که اسپینوسوروس دایناسور ضعیفی بوده که عمدتاً از ماهی تغذیه میکرده و به همین دلیل لقب «ماهیگیر» را به آن دادهاند. با این حال، شواهد فسیلی از معده اسپینوسوروس، بقایای تروپودها را نشان داد که نشان میدهد این جانور در واقع یک شکارچی قدرتمند بوده است.
حالا، بیایید به موضوع اصلی برگردیم. تصویر اسپینوسوروس نیز در طول زمان تکامل یافته است. در سال ۱۹۱۵، دانشمندان بر اساس فسیلهای کشف شده، آن را به عنوان یک دایناسور بزرگ که به صورت قائم راه میرفت و یک بادبان برجسته در پشت خود داشت، بازسازی کردند.
با این حال، تا دهه ۱۹۸۰، این تصویر تغییر کرد زیرا دانشمندان متوجه شدند که چنین وضعیتی برای اسپینوسوروس میتواند باعث دررفتگی مفاصل شود. متعاقباً، اسپینوسوروس مشابه تی. رکس به تصویر کشیده شد، با بدنی تقریباً موازی با زمین. این تصویر تحت تأثیر کشف یکی از خویشاوندان نزدیک اسپینوسوروس، ساچومیموس، قرار گرفت که او نیز روی دو پا راه میرفت و بدنی تقریباً موازی با زمین داشت.
در سال ۲۰۰۵، بزرگترین نمونه فسیل اسپینوسوروس (با شماره MSNM V4047) کشف شد که فقط شامل پوزه بود. با این حال، حفرههای متعددی، که مشخصه کروکودیلهای نیمهآبزی است، در این فسیل یافت شد. این نشان میدهد که اسپینوسوروس، مانند کروکودیلها، مدت طولانی را در آب گذرانده است.
در نتیجه، دانشمندان پیشنهاد کردند که اسپینوسوروس احتمالاً مانند کروکودیلهای امروزی روی چهار پا راه میرفته است. این استنباط، تصویر سنتی اسپینوسوروس را واژگون کرد و در ابتدا با مخالفتهایی روبرو شد. با این حال، در سال ۲۰۱۴، یک فسیل اسپینوسوروس (با شماره FSAC-KK 11888) که در مراکش یافت شد، این فرضیه را بیشتر تأیید کرد. استخوانهای لگن محکم و فسیلهای پا که در این نمونه کشف شدهاند، معمولاً در مهرهدارانی یافت میشوند که مدت طولانی را در آب میگذرانند.
بنابراین، اسپینوسوروس از حالت اولیهی راه رفتن عمودی، به حالت راه رفتن با بدن تقریباً موازی با زمین، و در نهایت به شکل یک دایناسور گوشتخوار بزرگ که روی چهار دست و پا در آب میلغزد، تغییر شکل داد.

دوم. چرا بازسازی دایناسورها اینقدر دشوار است؟
ما فقط به دو مثال اشاره کردیم، اما موارد اغراقآمیزتری هم وجود دارد. میتوان گفت که بیشتر تصاویر دایناسورهایی که امروزه میبینیم حداقل دو بار مورد بازبینی قرار گرفتهاند. پس چرا بازسازی دایناسورها اینقدر چالشبرانگیز است؟
اولاً، یکی از چالشهای بازسازی دایناسورها، ناقص بودن فسیلها است. برخی از فسیلهای یک دایناسور ممکن است در طول حرکات تکتونیکی تجزیه شده باشند، که بازسازی آنها را بر اساس فسیلهای ناقص یا تحریف شده بسیار دشوار میکند.
ثانیاً، چالش دیگر در بازسازی دایناسورها، فقدان نقاط مرجع است. از آنجایی که دایناسورها عمدتاً منقرض شدهاند، تنها مرجع باقیمانده پرندگان هستند که طی میلیونها سال تکامل یافتهاند و ممکن است مرجع دقیقی برای بازسازی ارائه ندهند.
سوم، فقدان ماهیچه و پوست نیز بسیار مهم است. برای مثال، تی-رکس به طور سنتی با دندانهای تیز و نمایان به تصویر کشیده میشد، اما مطالعات اخیر نشان میدهد که تی-رکس در شرایط عادی لبهای بالایی و پایینی داشته و دندانهایش با پوست پوشیده شده بود.
بدون بافت ماهیچهای به عنوان مرجع، تعیین توزیع ماهیچهها در یک گونه برای افراد دشوار است و منجر به قضاوت نادرست در مورد مورفولوژی آنها میشود.
بنابراین، بازسازی یک گونه منقرض شده بدون ارجاعات بسیار دشوار است و خطا در بازسازی اجتنابناپذیر است.

III. نتیجهگیری
اگرچه بازسازی کامل ظاهر دایناسورها برای ما چالشبرانگیز است، اما با توسعه و پیشرفت مداوم علم، به ظاهر آنها نزدیکتر میشویم. علاوه بر این، بازسازی دایناسورها دلخواه نیست؛ بلکه شامل مونتاژ اسکلتهای کامل تا حد امکان است. در طول مونتاژ، روشهای علمی مانند مکانیک و قوانین مربوط به اندامها اعمال میشود. متعاقباً، گوشت و خون اضافه میشود که معمولاً به پرندگان و موجودات مدرن اشاره دارد.










